Exclusive interview with André Rieu

André Rieu, the charming violinist from Maastricht, celebrates this year his 60th birthday and starts his 30th year on stage. In those thirty years, a lot has happened. He is adored throughout the world, but in spite of everything, he remains himself. He gave “Margriet” (weekly womens magazine) an exclusive interview.

 The reason why André Rieu said yes to this interview? “We read Margriet at home when I was younger. And as a young boy I always read a serial about a lady with a French name. OK, what was her name again?”

This interviewer had to dig deep into her history banks. A serial in the sixties about a lady with a French name ...

“You know, she had red hair”. All of the sudden, a light went on: “Angelique!” “Yes, exactly, that’s who I mean, Angelique. Ah, those were the days, with Angelique, a jewel of an angel not only in those romantic movies, but also in her adventures in the Margriet”. Romance at its best.

 It is not a coincidence that André Rieu remembers her so well. He, who says André Rieu, will immediately see before him castles in a royal atmosphere, rustling dresses, beautiful violin music in ballrooms and of course “Love”. Romance with a capital “R” But to sell romance takes a lot of hard work, just take a peek at andrerieu.com and look at his intense concert schedule: the day before yesterday Karlsruhe, yesterday Oberhausen, the day after tomorrow Munich……We feel a little guilty that we now on this sunny Friday afternoon, are taking up a few of his precious hours in his home in Maastricht. “Oh, that is OK” he says, toning it down, while coffee and vlaai (Limburg pastry) are being placed on the table. “The only thing I have to do on concert days is to step on the bus and play, everything else has been perfectly organized”.

This has undoubtedly been asked a thousand times: What explains the success of André Rieu?

“But it remains difficult to answer that question. I think it is a combination of me, the music we play and the manner in which we play. My music touches your heart. What we play during a concert, my wife Marjorie and I determine that. I think that is a very important explanation of my success”.

 So it is a question of knowing exactly what people like?

“Yes, what I like, the majority of my public likes. Instinctively I know after a couple of bars whether a piece of music is good or not. My criteria: people are becoming happy or are being touched. An in between does not exist, it has to bring the emotions to the surface”. He laughs. “Actually, it is relatively simple when I explain it this way”.

 I have seen a few episodes of the road soap to Australia. I did not really know what I was seeing, so many people crying because they were so happy. Radiantly: Yes, yes, fantastic wasn’t it?

 What does that do to you?

“That touches me. Of course. Then I think to myself: See, it is working. To touch all these people so emotionally, yes, that’s why I do this”.

 You erect a complete Sissi-castle, complete with ball gowns and horse drawn carriages. Entertainment must be a very important part in your concerts.

I am always annoyed at the attitude in the world regarding classical music: we are not going to entertain, are we? Why not? Sometimes I am frowned upon. But I like it. And the people do too”.

 Due to the enormity of your concerts, you do take an enormous financial risk. Aren’t you afraid that your instincts could leave you hanging?

“No, I am 59 years old, and I have been so very lucky in my life. My greatest happiness was when I met my wife, whom I have been married to for nearly 35 years, and we have two sons, with which I am very happy. I have also been lucky in my work. Not long ago, someone from the bank sat here at this table. To help me, really!! OK, I have of course a good reputation, and the managers know that I can be trusted, that I am a serious individual, and that the bank again wanted to invest in me, you can call that lucky too, I guess. It is not an amount that can just be provided by the bank around the corner, if you get my drift. It is nice of them to do this and especially during these times. I am proud of that. There have been people that I have met in my life and I thought: “Why now at this time? I did not need that push now”.

 Has your phenomenal success changed you?

“I do not think so. What has changed is that I do not do a lot of things myself any more. In previous times I would decorate the Johann Strauss Orchestra chairs myself, and I would hammer the music stands together. I also sewed the first ball gowns together. But I don’t do that anymore”.

 What are you saying now, that you previously sewed the gowns yourself?

“Well yes, in the beginning I almost always made the gowns myself. I chose the models and with the then seamstress, I went into town to choose the materials. The chair decorating I did myself. In earlier days I sewed my own shirts. I can do a lot, I can built and remodel real well, but do not do that anymore. Too risky for a violinist.

 You are adored by the public. Is it difficult to come back down to earth again after a wonderful concert?

“No…..Last night we performed in Oberhausen. When I returned home, Marjorie asked, “How was everything?” “Splendid” I would answer. What a fun way to earn your money. The people are so happy with what we bring them that evening. Yes, I am then being adored. But the next day I just go as always to the local grocers to buy a kilo (2.2lbs) sugar, or something”.

 

You can still go out?

“Sure. The fact that I am no longer anonymous, I do not find annoying. It is really fun when you are being recognized at an airport, and given priority through security. I am very honest in that. You can always view your notoriety as something positive. OK, there are a few pesky fans who think that I am their property. That is not so nice. But the other thirty million are not like that, so it is not so bad. When I walk through Maastricht, I am hardly noticed: Hey, he is in town again. It is really just the tourists who speak to me. And yes, sometimes there are fans at the door, OK; that is the impact of being famous. Does that make me want to float and think I am something special? No, not at all. What might come into play is that I am someone who is very interested in life and the question arises: Why are we here? That could be a reason to keep your feet firmly planted on earth”.

That sounds philosophical.

“Maybe. Although I would rather call it being realistic. But, what is fame? It is a phenomenon. OK, so I appear on TV and people recognize me. That does not change me in the way of: I feel that I am better than someone else”.

Has your life always been in an ascending way, or has it given you blows which made you so perspective?

“No, I have always been this way. I can remember as a small boy, I could look at a plant and think: If I could crawl into that, I could wind up in an atom, and then I could go on and on……So, as a small boy I decided that there could be no question as to one universe. The word “indefinite” implies that there is more than one. So also other forms of life. The conclusion is as simple as can be. I saw the relativity of things at an early age. Difficult to understand, maybe. Here, is here and now. But there is so much more. I am sure of that.

How does that compare to your religion?

“Of course I was brought up Catholic, as is the custom here in the south. Not too strict though. In kindergarten I can remember the paper triangle that was displayed above the door—every Catholic knows immediately what I mean—the all Seeing Eye. I was never afraid of it, although I found it quite interesting. I just thought: a piece of paper cannot see anything. But I know people who suffered greatly because of that. When Marjorie and I started dating, we caught up on our puberty in three weeks. Because of our upbringing we were not really afforded the opportunity. We also reflected back on our religions. We decided that we ourselves had to accept our own responsibilities for our lives here on earth and try to make it a heaven here on earth. Of course everyone has to decide for themselves if they want to believe in something. You are allowed to believe in what you want. Through the huge respect I have for the people around me, I try to make something out of it.

The fact that you and your wife had to catch up on your puberty, did that have anything to do with the repression of your faith?

“No, that had everything to do because of our fathers. My father was a conductor, and at home too, if you know what I mean. With Marjorie, there was a similar kind of upbringing. Her German father had fled the country of his birth because of the war. With all the complication that went along with that. We understood each other and together we caught up on a few things. We tracked through the Netherlands for a few weeks. I can still see us walking along, both of us with long hair and each with earrings. When entering a store we would be addressed with: “What would you ladies like?” He laughs heartily.

 You have been married to Marjorie for 35 years. A childhood love I assume.

“Yes, Marjorie was in the same class as one of my sisters’. There was a Sinterklaas (Dutch St. Nicholas) party at our house. There were a lot of girls there, but one I thought was very nice, Marjorie. The feeling was mutual. She was thirteen and I was eleven. At that particular age we did not have steady contact, but we did see one another occasionally when she used to come by”.

 What attracted you to her?

“Marjorie has a very special face. Now a days when I look at all those models, they all look the same….All they do is photos, shopping and do augmentation surgery. I think that is a pity, all your facial features are removed. While I like the differences so much”.

 To what do you contribute the fact that you have been together for 35 years?

“Because I am gone on tour so frequently, ha ha. No, not at all, that’s not it. And I would not want to call it a sailor’s marriage either. Rubbish. When I am gone it is only for a short period of time. We both feel it is very important to respect one another. For instance: when we were married I told Marjorie that I did not like to clean. Neither do I she said. No argument. We simply hired a cleaning lady. Not for a moment did I think that that was Marjorie’s job, simply because she is a woman. But you will be surprised how many intellectual individuals start saying after a few glasses of wine that a woman’s place is in the kitchen. Unimaginable, even now. I always say: “Marjorie never speaks about emancipation. Marjorie is emancipation”. Even though she does not show it, I know of no other more emancipated woman than Marjorie”.

 Is she the brains in the business?

“No, that is putting it a little too strong. We do everything together. Although I must say, that the big financial risks I sometimes take with my concert tours are entirely mine. When I was copying the Schoenbrunn castle she asked me:” Do you have to do that? Isn’t that way too expensive? The people will come regardless”. Looking back now, it turned out to be a very positive move, since the castle generated enormous publicity worldwide. Everyone was talking about it. That was thanks to my business instincts”.

 What is the reason that Marjorie remains so consistently invisible from all the publicity?

“That was a very conscious decision on both our parts, which we made a long time ago. I think at one time there was a picture of us both in one of those scandal sheets, and when we saw that we said: “We do not want this anymore”. The reason is that Marjorie wants to remain anonymous. I mean anonymous with the larger public. Around here the people do know who she is. She loathes people who all of the sudden recognize her and say: “Oh that is André Rieu’s wife, and then start acting differently”.

 You are successful, you look healthy, and a romantic aura surrounds you. I think lots of women fall in love with you.

With a huge grin: “I do not do a thing to cause that”. It probably has something to do in the manner in which I play the violin, which does look romantic. I have several fans that follow me all over the world, and when I see how much money they spend, maybe they see something more in me than I”. Otherwise I barely notice. They know there can never be anything more, and maybe that makes the infatuation so appealing”. Oh well, every one falls in love sometimes, but you can continue playing the game, or bring it to a halt in time.

 You can put a stop to it anytime?

“Yes, of course. Listen, I am only a man. I like to look at someone pretty. But what use does it have? Infatuation is something totally different than having a real relationship with someone. Infatuation is a condition; it has nothing to do with reality. Imagine if I had married my former school love, which could have turned into pure misery”.

Why does Marjorie fit so well with you?

“That is a good question. I knew from early on that I wanted to marry a girl with which I could literally do everything together. That is Marjorie. Intuitively I knew it was her”.

 With all your busy work schedules, do you have enough time to spend with your family?

“Precisely! When my boys were small, I played in the Limburg Symphony Orchestra and due to my work schedule that was the ideal job for a young father. I could take the children to school, and often pick them up again, with or without Marjorie. I was always the only father hanging around the school. The only father, who with the cut and paste evenings of Sinterklaas and Christmas presents was in school to help out. The real break through was with the “Second Waltz”, fifteen years ago, when the boys were fifteen and thirteen”.

Your son Pierre, in the meantime is also employed with you.

Proud: “Pierre in the meantime has become “Vice President of The Company”. Marc is not in the business; he studied art history and is an artist”.

 What of yourself do you see in your sons?

“Their persistence. They are very nice, I feel. They are real nice boys with a huge heart. That is an important trait to have in order to be happy. I once read somewhere that Indians consciously teach their children to share. Sharing is a great thing. People often do not believe me when I say that I do not do this work for the money. If I was doing it for the money, I would never have built that castle. And to keep everything under my own control, including the financial risks? I don’t think so; I could have turned the whole thing over to Joop van den Ende (Dutch entrepreneur)”.

 Neither of your sons play the violin, correct?

“I have tried it, but when Pierre broke his little violin over Marc’s head, I knew it was futile. Both are very musically inclined. Pierre has recently been spending a lot of time on his trumpet studies, so who knows”.

 Do you still have dreams?

“Oh yes, so many. I wanted to travel the world with my own orchestra and make music, so actually I already live a dream. My dream was to bring people together with my music and that has become a reality. Wherever I play, everyone dances along, even the security people, because aggression cannot be found during my concerts. In Australia I came up with a fantastic idea. Since New Year’s happens there first, I want to organize the largest New Year’s ball in the world in Sydney. My biggest dream is to be able to play for a long time to come. And that will happen. Because I will live to be 120”.

 How do you intend to achieve that?

“To just put my mind to it. I am not the only who thinks this way. Of course, every one lives longer now due to better health care: in the past you thought that 70 was old! That idea has been scrapped in my head several times. I feel like I am thirty. It is not only important to think: I will live to 120, but you have to really convince yourself. Science has come so far now that we are almost close enough to be able to influence our genes. Just a little longer, and we’ll be able to live to be one thousand. I do not think I will see that, but I will become 120. I am convinced of that. I am incurably positive”.

 

source: Margriet womans magazine

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

Exclusief intervieuw met André Rieu.

 

Andre Rieu, de charmante violist uit Maastricht, viert dit jaar zijn 60e verjaardag en begint zijn 30e jaar op het podium. In die dertig jaar is er veel gebeurd. Hij wordt aanbeden in de hele wereld, maar ondanks alles, hij blijft zichzelf. Hij gaf "Margriet" (wekelijks magazine) een exclusief interview.

 De reden dat Andre Rieu "ja" gezegd heeft tegen dit interview? "We lazen Margriet thuis, toen ik jong was. En als een jonge jongen heb ik altijd een seriële(lees) gehad over een dame met een Franse naam. Goed , wat was haar naam ook alweer ? "

De interviewer moest diep graven in haar geschiedenis . Een seriële in de jaren zestig over een dame met een Franse naam ...

"Weet je, ze had rood haar". Plotseling brandde er een lichtje: "Angelique!" "Ja" , precies, dat was wie ik bedoel , Angelique. Ah, dat waren mooi dagen, met Angelique, een juweel van een engel, niet alleen in die romantische films, maar ook in haar avonturen in de Margriet ". Romantiek op zijn best.

 Het is geen toeval dat Andre Rieu haar naam zo goed onthoudt. Hij, die zegt Andre Rieu  zal onmiddellijk kastelen laten zien in een koninklijke sfeer, ruisende jurken, mooie vioolmuziek in balzalen en natuurlijk "Love". Romantiek met een hoofdletter "R" Maar romantiek verkopen is heel hard werken , neem  eens een kijkje op andrerieu.com en kijk naar zijn intens concert schema: Eergisteren Karlsruhe, gisteren Oberhausen , overmorgen München ... ... We voelen ons een beetje schuldig dat we nu op deze zonnige vrijdagmiddag, zijn toegang tot enkele van zijn kostbare uren in  beslag nemen in zijn woning in Maastricht. "Oh, dat is niet erg" zegt hij, tonig neer, terwijl koffie en vlaai (Limburgs gebak) worden geplaatst op de tafel. "Het enige wat ik moet doen voor een concert is op de bus stappen en spelen, alles is perfect georganiseerd".

 Deze vraag is ongetwijfeld al duizend keer gevraagd: Wat verklaart het succes van Andre Rieu?

"Maar het blijft moeilijk om die vraag te beantwoorden. Ik denk dat het een combinatie is van mij, de muziek die we spelen en de manier waarop we spelen. Mijn muziek raakt je hart. Wat we spelen tijdens een concert, mijn vrouw Marjorie en ik bepalen dat. Ik denk dat dit een zeer belangrijke verklaring is van mijn succes ".

 Dus het is een kwestie van precies te weten wat de mensen willen?

"Ja, wat ik wil en ook de meerderheid van mijn publiek . Instinctief weet ik na een paar minuten of een stukje van de muziek goed is of niet. Mijn criteria: mensen worden steeds gelukkig of worden aangeraakt. Tussenin bestaat niet ,dat zijn dan emoties aan de oppervlakte ". Hij lacht. "Eigenlijk is het relatief eenvoudig uitleggen op deze manier".

 Ik heb een paar afleveringen van de"Op weg naar Australië" gezien. Ik wist niet wat ik zag , veel mensen huilden omdat ze zo gelukkig waren . Stralend: Ja, ja, geweldig was het niet?

Wat betekent dat voor U ??

"Dat raakt me. Natuurlijk. Dan denk ik bij mezelf: Zie, het werkt. Het raken van al deze mensen is zo emotioneel , ja, dat is waarom ik dit doe ".

 U stampte een compleet Sissi-kasteel uit de grond , compleet met baljurken en koetsen  getrokken door paarden . Entertainment is een zeer belangrijk onderdeel in uw concerten.

Ik ben altijd geërgerd aan de houding in de wereld met betrekking tot de klassieke muziek.

 Vanwege de enorme omvang van uw concerten, je doet aan enorm grote financiële risico's. Bent u niet bang dat je intuïtie's kunnen achtergelaten worden na een ontknoping?

"Nee, ik ben 59 jaar oud, en ik heb zo veel geluk gehad in mijn leven. Mijn grootste geluk was toen ik met mijn vrouw trouwde , nu bijna 35 jaar , we hebben twee zonen, waarmee ik erg gelukkig ben . Ik heb ook geluk gehad in mijn werk. Niet lang geleden heeft iemand van de bank, zaterdag hier aan deze tafel , me te geholpen , echt! OK, ik heb natuurlijk een goede reputatie, en de managers weten dat ik kan worden vertrouwd, ik ben een ernstig individu, en dat de banken opnieuw wilden investeren in mij en maar gelukkig ook , denk ik. Het is niet het bedrag dat alleen kan worden verstrekt door de bank om de hoek, je moet ook gedreven zijn. Het is aardig van ze om dit te doen en vooral in deze tijden. Ik ben er trots op . Er zijn mensen die ik heb ontmoet in mijn leven en ik dacht: "Waarom nu op dit moment? Ik heb er geen behoefte aan , nu het zo druk is ".

Heeft uw fenomenaal succes je veranderd?

"Ik denk het niet. Wat is er veranderd ? Dat ik een hoop dingen niet meer zelf doe. In vroegere tijden, ik versierde de stoelen van het Johann Strauss Orkest zelf. Ik naaide de eerste baljurken en jassen. Maar ik doe dat nu niet meer ".

 Wat zeg je nu, dat u eerder de baljurken zelf naaide ?

"Nou ja, in het begin deed ik dat bijna altijd zelf. Ik koos voor de modellen met de toenmalige naaister, ik ging naar de stad voor de keuze van de materialen. In vroegere dagen naaide ik mijn eigen shirts. Ik kon dat heel goed, ik kan ook bouwen en verbouwen, echt goed, maar doe dat niet meer. Te riskant voor een violist.

 U bent aanbeden door het publiek. Is het moeilijk om terug te komen op aarde,na een prachtig concert?

"Nee ... .. Gisteravond waren we in Oberhausen. Toen ik weer thuis kwam, vroeg Marjorie : "Hoe is alles verlopen ?" "Schitterend" antwoordde ik. Wat een leuke manier om uw geld te verdienen. De mensen zijn zo blij met wat we brengen die avond. Ja, ik wordt dan aanbeden. Maar de volgende dag ga ik gewoon zoals altijd naar de lokale kruideniers om een paar kilo suiker te kopen of zoiets "

 U kunt nog steeds overal komen ?

"Tuurlijk. Het is een feit dat ik niet langer anoniem kan zijn, ik vind het ook niet vervelend. Het is echt leuk als je wordt herkend op een luchthaven er wordt wel prioriteit gegeven door middel van veiligheid. Ik ben daar heel eerlijk in. U kunt altijd uw bekendheid bekijken als iets positiefs. OK, er zijn een paar pesky fans die denken dat ik hun eigendom ben. Dat is niet zo leuk. Maar de overige dertig miljoen niet, dus het is niet zo slecht. Als ik een wandeling maak door Maastricht, wordt ik nauwelijks opgemerkt,of soms: Hé, ben je terug in de stad. Het zijn enkel de toeristen die me aanspreken. En ja, soms zijn er fans bij de deur, OK, dat is de impact van mijn beroemd zijn. Is dat om te willen zweven of ben ik iets speciaals ? Nee, helemaal niet. Wij komen hier in een spel , ik ben iemand die erg geïnteresseerd is in het leven en dan rijst de vraag: Waarom zijn we hier? Dat kan een reden zijn om je voeten stevig op de grond te houden ".

 Dat klinkt filosofisch.

"Misschien. Hoewel ik het liever noem " realistisch". Maar, wat is roem? Het is een fenomeen. OK, dus ik kom op tv en de mensen herkennen me. Dat verandert niets aan me in mijn weg: Ik heb het gevoel dat ik niet beter ben dan iemand anders ".

 Heeft uw leven altijd vererlopen in een opgaande weg ?

"Nee, ik heb altijd zo mijn manier. Ik herinner me als een kleine jongen, ik kon kijken naar een plant en denken: Als ik kon kruipen in die plant of als wind in een atoom, en dan kon ik verder en verder ... ... Dus, als een kleine jongen heb ik besloten dat er geen vraag is naar een universum. Het woord "onbepaald" betekent dat er meer is dan dat. Dus ook andere vormen van leven. De conclusie is zo eenvoudig . Ik zag de relativiteit van de dingen op een vroege leeftijd. Moeilijk te begrijpen, misschien. Hier en nu. Maar er is zoveel meer. Ik ben er zeker van .

 Hoe dat te vergelijken met uw godsdienst?

"Natuurlijk was ik katholiek opgevoed, zoals de gewoonte hier in het zuiden. Niet al te streng. In de kleuterschool, ik herinner me de papieren driehoek die werd weergegeven boven de deur om de katholieke symbool weer te geven.Ik was er nooit bang voor,hoewel ik vond het heel interessant. Ik dacht: een stukje papier niet kan toch niet zien. Maar ik ken veel mensen die lijden omwille van dat. Toen Marjorie en ik begonnen te daten,we waren gevangen in onze puberteit in die tijd. Door onze opvoeding kregen we niet echt de gelegenheid geboden. We hebben ook teruggekaatst op onze religies. We besloten dat we onszelf moesten accepteren onze eigen verantwoordelijkheid voor ons leven hier op aarde en alles moesten proberen  hier op aarde. Natuurlijk heeft iedereen het recht om zelf te beslissen wanneer je wil geloven in iets. Je mag geloven in wat je wilt. Respect heb ik voor de mensen om me heen, ik probeer om er iets van te maken.

 Het feit dat u en uw vrouw had in te halen op je puberteit, deed dat iets temet de onderdrukking van je geloof ?

maken "Nee, dat had alles te maken met onze vaders. Mijn vader was dirigent, en thuis ook, als je begrijpt wat ik bedoel. Met Marjorie, was er een zelfde soort opvoeding. Haar Duitse vader  vluchtte het land uit van zijn geboorte als gevolg van de oorlog. Allen deze complicatie's gingen samen met dat. We begrijpen elkaar. Ik weet nog steeds als we gingen wandelen, met onze lange haren en elk met oorbellen.

U bent gehuwd met Marjorie over 35 jaar. Een jeugdliefde neem ik aan ?

"Ja, Marjorie zat in dezelfde klas als één van mijn zussen." Er was een Sinterklaasfeest bij ons thuis. Er waren veel meisjes, maar ik dacht dat is een erg leuke, Marjorie. Het gevoel was wederzijds. Ze was dertien en ik was elf. Op die bepaalde leeftijd hebben we geen contacten meer gehad, maar wel hebben we elkaar af en toe gezien tijdens stages.

 Wat trok je haar ?

"Marjorie heeft een heel bijzonder gezicht. Nu...vandaag de dag zijn het allemaal modellen, ze zien er allemaal hetzelfde uit .... Het enige wat ze doen, is foto's laten zien over augmentatie chirurgie. Ik denk dat is jammer, al uw gezicht functies zijn verwijderd. Hoewel ik net hou van allen die verschillen ".

 Wat denkt u over het feit dat jullie samen 35 jaar zijn getrouwd ?

Ik ben al zo vaak op tournee, ha ha. Nee, helemaal niet, dat is het niet. En ik zou het niet willen noemen  een matroos van het huwelijk.Toen ik begon te toeren, was het slechts voor een korte periode van tijd. We vinden het zeer belangrijk om respect voor elkaar te hebben. Bijvoorbeeld: als we trouwden zei ik aan Marjorie dat ik niet graag poetste. Ik ook niet, zei ze. Geen argument. We huren een poetsvrouw. Niet voor een moment heb ik gedacht, dat dat was gewoon geen baan voor Marjorie. Maar u zult verrast zijn hoeveel intellectuele individuen beginnen vanzelf na een paar glazen wijn te zeggen dat een vrouw haar plaats is in de keuken. Onvoorstelbaar, zelfs nu. Ik zeg altijd: "Marjorie spreekt nooit over emancipatie. Marjorie is emancipatie ". Hoewel ze dat niet laat zien, ik ken geen andere, meer geëmancipeerde vrouw dan Marjorie ".

 Is ze de hersenen in jouw bedrijf ?

"Nee, dat is om het een beetje te sterk. We doen alles samen. Hoewel ik moet zeggen, dat de grote financiële risico's die ik soms neem met mijn concert tours zijn geheel de mijne. Toen ik het kopiëren van de Schoenbrunn kasteel organiseerde,vroeg ze me: "Hoe ga je dat doen? Is dat niet veel te duur ? De mensen zullen komen, ongeacht ".Kijk nu terug, het bleek een zeer positieve stap, omdat het kasteel gegenereerd enorme publiciteit wereldwijd. Iedereen moest het erover hebben. Dat was dankzij mijn bedrijfs instincten ".

 Wat is de reden waarom Marjorie zo consequent uit het zicht blijft van alle publiciteit?

"Dat was een heel bewuste keuze van onze beide, dat is al een lange tijd geleden. Ik denk dat op een bepaald moment was er een foto van ons beiden in een van die schandaal bladen, en toen we dat zagen dan zeiden we  : "Wij willen dat dit niet meer". Dat is de reden waarvoor Marjorie wenst anoniem te blijven. Ik bedoel anoniem met het grotere publiek. Hier weten de mensen wel wie ze is. Als de mensen haar zien dan,plotseling herkennen ze haar en zeggen: "Oh, dat is de vrouw  Andre Rieu !!

 U bent geslaagd, je ziet er gezond uit en een romantisch aura omgeeft je. Ik denk dat veel vrouwen verliefd op je zijn ??

Met een grote grijns: "Ik heb niet de bedoeling om dat te veroorzaken ". Het heeft waarschijnlijk iets te doen met de manier waarop ik de viool bespeel, dat lijkt mij romantischer. Ik heb meerdere fans die volgen mij in alle hoeken van de wereld, en als ik zie hoeveel geld ze uitgeven, misschien zien ze iets meer in mij dan ik vermoed ". Ik zou het niet weten. Ze weten dat er nooit iets meer zal zijn en misschien dat die dwaze blik van mij zo aantrekkelijk is ". Ach, iedereen wordt  soms verliefd, maar je kunt blijven spelen het spel,maar dat brengt wel stilstand in de tijd.

 U kunt een einde maken aan deze op elk gewenst moment?

"Ja, natuurlijk. Luister, ik ben een man. Ik wil graag kijken naar iemand mooi. Maar welk nut heeft het? Verzotheid is iets totaal anders dan een echte relatie met iemand. Verzotheid is een voorwaarde, maar heeft niets te maken met de werkelijkheid. Stel je voor als ik getrouwd was mijn oude school liefde, die van invloed kan zijn maar dan omgezet in pure ellende ".

 Waarom doet Marjorie het zo goed met je?

"Dat is een goede vraag. Ik wist vanaf een vroeg stadium dat ik wilde trouwen met een meisje met wie ik kon alles letterlijk alles samen kon delen. Dat is Marjorie. Intuïtief wist ik dat zij het was. "

 Met al uw drukke werkschema's, heb je genoeg tijd te besteden met uw gezin?

"Juist! Toen mijn jongens klein waren, speelde ik in het Limburgs Symphonie Orkest en vanwege mijn werk schema dat was de ideale baan voor een jonge vader. Ik bracht de kinderen naar school, en vaak ging ik ze halen, met of zonder Marjorie. Ik was altijd de enige vader rond de school. De enige vader, die met het knippen en plakken 's avonds van Sinterklaas en Kerst presentaties hielp maken voor de school. De echte doorbraak was met de "Second Waltz", vijftien jaar geleden, toen de jongens  vijftien en dertien werden. "

 Uw zoon Pierre, is in de tussentijd is ook werkzaam bij je.

Trots: "Pierre is in de tussentijd  geworden" Vice President van de onderneming. Marc is niet in het bedrijfsleven;  hij studeerde kunstgeschiedenis en hij is een kunstenaar ".

 Wat van jezelf zie je in uw zonen?

"Hun voortbestaan. Ze zijn erg leuk, ik voel het. Ze zijn echt leuke jongens met een groot hart. Dat is een belangrijke eigenschap te hebben om gelukkig te zijn. Ik heb ooit ergens gelezen dat de indianen bewust leren hun kinderen te delen. Delen is een groot ding. Mensen geloven me vaak niet als ik zeg dat ik het niet doe voor het geld. Als ik het deed het voor het geld, ik zou nooit hebben dat kasteel gebouwd en alles onder mijn eigen controle hebben gehouden, met inbegrip van de financiële risico's ! Ik kon ook het hele ding hebben uitgegeven aan Joop van den Ende (Nederlandse ondernemer) ".

 Geen van uw zonen spelen de viool, juist?

"Ik heb geprobeerd, maar toen Pierre zijn kleine viool brak over het hoofd van Marc,wist ik dat is zinloos. Beiden zijn zeer muzikaal. Pierre heeft onlangs veel geoefend op zijn trompet, dus wie weet ".

 Heb je nog dromen?

"Oh ja, zo veel. Ik wilde reizen de wereld rond met mijn eigen orkest en muziek maken, dus eigenlijk heb ik al een levende droom. Mijn droom was om mensen samen te brengen met mijn muziek en dat is een feit geworden. Waar ik ook speeel, iedereen danst langs mij, zelfs de mensen van beveiliging ,omdat agressie niet gebeurd tijdens mijn concerten. In Australië kwam ik met een fantastisch idee bij  het nieuwe jaar,ik wil er het grootste New Year's bal in de wereld organiseren in Sydney. Mijn grootste droom is om te kunnen spelen voor een langere tijd . En dat zal gebeuren. Want ik zal 120 jaar oud worden ".

 Hoe bent u van plan om dat te bereiken?

Ik ben niet de enige die denkt op deze manier. Natuurlijk, iedereen heeft een langer leven nu te danken aan een betere gezondheidszorg,in het verleden dacht je dat dat 70 jaar is oud is! Dat idee is gesloopt in mijn hoofd en al meerdere malen. Ik voel me alsof ik ben dertig. Het is niet alleen belangrijk  te denken: "Ik zal leven tot 120 jaar worden, maar je moet echt overtuig zijn bij uzelf. De wetenschap is nu zo ver dat we bijna dicht genoeg zijn onze genen te kunnen beïnvloeden.Binnen een tijdje kunnen we misschien wel 1.000 jaar worden. Ik denk niet dat ik dat nog  zal zien, maar ik zal 120 jaar worden. Ik ben ervan overtuigd. Ik ben ongeneeslijk positief ".

 

bron: Margriet (nederlands weelblad)

 A special Thank You to Benny our European Reporter
Benny sent us this report & translations
I'm sure all nice fans will want to thank Benny
for sharing with everyone.