One Big Family

Article: Fred Rieke van Velzen
Pierre Rieu Pictures: Dierk Hendriks

When he was nineteen Pierre Rieu (28) joined the music business of his father André.  Now he stands at the head of the one million traveling productions.
 
"Dad sometimes says: I do not know what I would do without you. Do not worry, I say. "

Recently Pierre Rieu was at a U2 concert in the Amsterdam Arena. He enjoyed, but by the end he understood nothing. The band members were not yet out of sight of the lights went on, "that white light work '. Dozens of people with helmets and safety vests stormed the stage for everything to break. "Then I think: they can not just wait ten minutes? Sixty thousand people have been absorbed in the music and then they are at once removed from their dream. When we would have no place. "

'We', that is the Johan Strauss Orchestra of violinist Andre Rieu, the father of Pierre. While the crew waits to break the audience off. "People come to us temporarily into a fairytale world." If the concert is over, there is often some music played. The soft light turns on, not "just hang in that atmosphere."

Pierre Rieu (28) is largely responsible for that atmosphere. At nineteen he started as technical production manager Andre Rieu Productions, the company of his parents, where some 120 people now work. During the concerts of his father, he was responsible for lighting, sound, decor and logistics, and thus for all employees who work in these departments. He also took the planning and the financial side of the company, because "we had the accounts of a village grocer." Now he is vice president.

The past two years touring the "Rieu-family" (employees are also included here) the world with a replica of the Viennese Schloss Schönbrunn, better known as the Empress Sissi palace where once lived. The orchestra was in the summer of 2006 a concert for the real castle in Vienna, Rieu and father wanted that atmosphere anywhere you go.

Pierre was a production manager responsible for the "world's largest traveling decor. "I thought we at least do not sleep on? But my father had good reasons. At that concert in Vienna knocked the whole atmosphere, it was phenomenal. Within one weeks we have put our heads together and made a first sketch with the engineer who builds all of our platforms. "

Along with a reality show in the cable and the successful sale of CDs and DVDs, led the World Stadium Tour with Sisi's décor sure Andre Rieu, who in 1994 broke with the Second Waltz, was even more popular than he was. Meanwhile, the violinist even the best-selling male artist of 2009 call. Only female superstars like Madonna, Britney Spears and Tina Turner hit in the first half of 2009 more concert tickets than Maastrichts lost pride.

During an interview with Pierre Rieu in the castle of his parents, with view over the Maas, the best-selling artist himself stopped by on their way to his private Portuguese teacher. "Hi Dad", says Pierre, who still lives in the castle but later moved to a house next door. Pa squeeze in even the shoulders of his son, who currently teaches Portuguese. If they later go on promotion tour to Brazil, it is so nice in what words to speak the national language.

You were nineteen when you're in the business your father started. On your first day you had forty men under you. People who have taught you the box.

"Yeah, I suddenly became their leader. It was difficult to prove that I could. If so, I had to still discover. "

What was your reaction coming?

"I had been a while meegelopen in technology, helped build and wrap at gigs. They have really good down the road. But I've also had harsh lessons. When I look back, I was a green leaf. You're road warriors with a great club where you get a warm feeling. I thought, what great, I have friends at all. Until after a telephone conversation I once heard a colleague talking when he thought I had hung up.

"I heard something about" young snot, or "son of" Friends ... You at home, I knew, like family. I went to my parents. Thought potverdikkie. Look, "the son of" I will always remain. But now I have proven I can. You should ask my staff, but I think they be pleased at how it works. We do everything in consultation, I am definitely not the orders. "

The harmony model got him into his upbringing. Pi, as he is called by acquaintances, hopes his children just as young as that to give him and his two years older brother Marc. "We have always had fun and were rarely punishment. If there were, someone asked: what do you make of? "Grandpa was senior director Andre, Andre's father walked through the conservatory and played in the Limburg Symphony Orchestra.

ARCTIC

The Johann Strauss Orchestra will in future travel to the Arctic, at a concert there for different nationalities to give: "A couple Chinese, Australians, Brazilians." A kind of Noah's Ark? "No, more to a" world idea "to create. We want primarily to draw attention to the environment. Furthermore, we have record numbers for the new DVD, the beauty of the Arctic to show. "

However in the first all environmental organizations are behind the idea. Rieu: "Is not there served the Arctic that we are, then we do not."

German mother Marjorie was a teacher. Today she has an important role in André Rieu Productions. "It provides all the concert programs, along with Dad. Also she wrote the lyrics on stage he says. "They test everything together."

Pierre was the first violin, he hit the broken head of his brother. The trumpet which came later, survived. "Last I first appeared in Japan with a show. Although without a microphone, because I'm far from good enough. But I was super nervous. I would go next, then you hear it in the microphone of my neighbor. "Brother Marc is happy to see concerts, but also has zero to the company. He paints landscapes and by Pierre "a very nice boy, a piece that floats above the ground. "He would want to work for no gold. A bit of pressure he is nervous. "

You really wanted a lawyer.

"Yes, it seemed rewarding to ensure that the law prevails. My father had an impressive lawyer employed for image rights and such. If he were in a store a product exchange, he could call 'then I declare this matter to bankruptcy. Later you realize that that statement is nonsense, but my interest was piqued. "

Yet you broke off that study soon.

"After five weeks. I was already longer in the business to the orient. When asked my parents: you would not find that technical work chic club to send? Well, yes, it seemed fantastic. "

How was it for you to have your dad as a boss?

"In the beginning it was equally difficult. Suddenly you get orders from your father. At the first concert I had also set up, he walked into the hall and asked: why is this not done? Why is it there? While we still had two hours before the soundcheck. That was six weeks so on. When I made it clear that I would quit if it so he could continue. He could also come in: it looks good, beautiful, and that is still done it? C'est le ton qui fait la musique. He said: you are absolutely right. "

Your father is demanding.

"I would rather say a perfectionist. That's different. If you're asked to do something and you do it with commitment, it must be good. Otherwise you're in the wrong place. "

Were you always in the company of your parents work?

"Yes, when I wanted to be lawyer. If you've ever seen a concert, you understand why. These people are cheerful, emotionally, are grateful. There also are responsible for, makes me very proud. What is happening on stage, is sincere. If you dare to let your emotions, you have a wonderful evening with us. "

Pierre's job as production manager was mainly the exclusion of possible problems. He puzzled many: it remains dry during an outdoor concert? Do the technicians according to security? Does anyone what to do? At the kick-off of the World Stadium Tour in late 2007, he, along with about seven hundred men, five days to get everything needed to build. Then something went wrong. The organization that Pierre had hired for the power, shut the reserve power wrong. Twelve hours before the show - 35 thousand male audience - was all power.

"A human error. I thought, let them solve it. But nothing happened. Ultimately, we own an emergency generator away from the airport. Only twenty minutes before the show went on the power again. "

What does something to you?

"That's not nice, really nice. You are then at the show just to see the light: is it out? "

Once home, nearly two years ago when he waited one weeks holiday, the incident was a "serious drop" after a long work too hard. "I sat on the bench and thought: ffffaaarrrt. I was sad mood. So I'm not together. I thought potverdikkie, here is something going on. "Overstressed. "I have to accept that I may be a bit too much. I say, everything goes, everything is possible, let me do it. So something was too much. "

ITUNES

Pierre rieuse musical taste is diverse. Besides the music of his father enjoys listening to the violinist Itzhak Perlman and the trumpeter Alison Balsam. A quick glance through his iTunes library shows more Abba, Acda en de Munnik and Madonna. "I also enjoy Italian songs and I love the radio station 100% NL."

Have you learned anything?

"Delegation, which is one of the main things. When I came here nineteen, I dared to ask anyone anything. But that world tour, I really could not do everything yourself. I also learned that it is not necessary to be there every day. Letting go. I've had good therapy. The first thing I was saying was: I hope that soon I am old. My therapist said, well, I hope not. I can still visit him. In the beginning I was still embarrassed, as if I had gone mad or something. Not at all, I just need help. "

How did your parents?

"They found it terrible. My father felt responsible, he felt that he had asked too much from me. I have talked him out of his head. He has used it so much that I took on me, but no abuse. When he heard, he forbade anyone from the company contact me to take. When I do once the name of a player in my phone saw, all came directly work with that man had to pass. If a flywheel that is cranked hard. I got heart palpitations from. "

Succeed now your borders are?

"I am aware of the alarm bells: nightmares, poor sleep. I must still make the step to immediately take action. "

The World Stadium Tour also had a positive effect on Pierre: After the immense project he finally felt he had proved, even to themselves. Seven years after he started.

What change have you been in business?

"The company is one big family. I think I've had a major share. Since I'm in production, Andrea knows the entire crew by name. For him that is easier and the boys are delighted. "

You seem to be good at creating atmosphere.

"You have people on his feet. With us is all about togetherness, helping each other. Atmosphere is so important, especially if you're a lot together. I know that Mom and I like it if a discussion is because I sometimes make some bullshit. This week we were watching the new DVD of the images in Maastricht. Someone from the German channel ZDF peered. Dad had worked day and night. He said somewhere: This is a beautiful piece. Then I say, where everyone is: yes, just a pity that there is a violin through. That's my son, says dad then. As they laugh hard. The jokes are stupid, but well, nobody said that these things go. That is the biggest advantage of our cooperation. We feel each other and I can tell him things that nobody else says. "

Puts no extra pressure on you to work for your parents?

"It may come closer than any other company, also in error. I once remember a concert to say, it cost 50 thousand euros. I told my father the next two years I work for nothing. Should I tell what was going on. Very stupid, he thought. But I did get salary. "

On your wedding last year was your father cry, he was afraid to lose you.

"Yes, he said: I feel that I lost. I said, now you stop laugher, I go back below five weeks on tour with you. But I can imagine that it feels so, it seems someone else will care for your child. "

It was not because he was afraid that maybe you should look for another job?

"No, certainly not. He sometimes asks: do you still feel? This is a kind of politeness, for he knows that I still feel like it. I say yes. He: Good, because I would not know what I need without you. Do not worry, I say. For me it is no extra pressure that he needs me. It is a form of appreciation. It makes you stronger. "

Now you're vice president. You still have the responsibility for the technical team, but you also have new responsibilities.

"Yes, we have grown. The productional side we have very good people who are traveling from all control. Now I have children (Pierre and his wife are expecting twins in November, ed), so I can be home more often. I like me now primarily engaged in opening new markets. Recently, we work together with such travel, our name to connect to a travel arrangement. Last month, there are again many people came to Maastricht. Including from Africa, Australia and Brazil. "

TANKS SAVING

Pierre Rieu grew up with war stories. "My mother's father was German and Jew. He fled from Berlin to Maastricht and met his wife here know. "At five tenths guide was Pierre in the former Belgian military fortress Eben-Emael, south of Maastricht.

Then he met a friend who learned about war vehicles, they began to gather together. "We now have more than 45 vehicles are in a shed. Tanks and trucks from allies. And further uniforms, radio equipment. "Currently the two look forward to a suitable location for a museum.

You are also adopted ever since your father had bad experiences with managers, that a large part of the sales were for themselves. There is a lot of money through your hands.

"Yes, I give money to someone else, because I sometimes get warm. But if I must I can always fall back on the executive office and on my parents. Pa is much better than I throw money. It's his money, he sure has worked. "

How much money did you cope? You have no economic training.

"No, I am always in charge was very bad. Mathematics was the worst. Luckily I do not formulas at work to let go, its simple math. "

You mean there is a budget and some of it goes off.

"Well, actually we never work with budgets. It's more that my dad says that I want. And then we realize that. "

Eén grote familie

18 augustus 2009 / Frederieke van Velzen
Pierre Rieu

Pierre Rieu  Foto's: Dierk Hendriks

Op zijn negentiende trad Pierre Rieu (28) toe tot het muziekbedrijf van zijn vader André. Nu staat hij aan het hoofd van de rondreizende miljoenenproducties. ‘Pa zegt wel eens: ik zou niet weten wat ik zonder je moet. Wees maar niet bang, zeg ik dan.’

Laatst was Pierre Rieu bij het concert van U2 in de Amsterdamse Arena. Hij genoot, maar van het einde snapte hij niks. De bandleden waren nog niet uit het zicht of het zaallicht ging aan, ‘van dat witte werklicht’. Tientallen mensen met helmen en veiligheidshesjes stormden het podium op om alles af te breken. ‘Dan denk ik: kunnen ze niet even tien minuten wachten? Zestigduizend mensen zijn opgegaan in de muziek en dan worden ze in één keer uit hun droom gehaald. Bij ons zou dat uit den boze zijn.’

‘Bij ons’, dat is het Johan Strauss Orkest van violist André Rieu, de vader van Pierre. Waar de crew wacht met afbreken tot het publiek de zaal uit is. ‘Mensen komen bij ons tijdelijk in een sprookjeswereld terecht.’ Als het concert voorbij is, wordt er vaak nog wat muziek gedraaid. Het zachte licht gaat aan, om nog ‘even in die sfeer te blijven hangen.’

Pierre Rieu (28) is grotendeels verantwoordelijk voor die sfeer. Op zijn negentiende begon hij als technisch productiemanager bij André Rieu Productions, het bedrijf van zijn ouders, waar inmiddels zo’n 120 mensen werken. Tijdens de concerten van zijn vader werd hij verantwoordelijk voor licht, geluid, decor en logistiek, en daarmee voor alle medewerkers die bij deze departementen werken. Ook pakte hij de planning en de financiële kant van het bedrijf aan, want: ‘we hadden de boekhouding van een dorpskruidenier.’ Inmiddels is hij vicepresident.

De afgelopen twee jaar toerde de ‘Rieu-familie’ (medewerkers vallen hier ook onder) de wereld over met een replica van het Weense Schloss Schönbrunn, beter bekend als het paleis waar keizerin Sissi ooit woonde. Het orkest had in de zomer van 2006 een concert gegeven voor het echte kasteel in Wenen, en vader Rieu wilde die sfeer overal mee naar toe nemen.

WIE IS PIERRE RIEU?

Geboren:
24-06-1981

Opleiding:
atheneum, rechten (niet afgemaakt)

Carrière:
in de periode dat André Rieu doorbreekt met zijn Second Waltz, zet Pierre Rieu zijn opleiding voort op een internationale school in Maastricht, waar hij minder last heeft van zijn vaders bekendheid.

In 2002 komt hij bij het bedrijf. Inmiddels is hij vicepresident.

Rieu is getrouwd – zijn vrouw is productieleider in de Efteling. Het stel verwacht in november een tweeling.

Pierre was als productiemanager verantwoordelijk voor het ‘grootste reizende decor ter wereld’. ‘Ik dacht: zullen we er op zijn minst niet een nachtje over slapen? Maar mijn vader had goede argumenten. Bij dat concert in Wenen klopte de hele sfeer, het was fenomenaal. Binnen een week hebben we de koppen bij elkaar gestoken en een eerste schets gemaakt met de ingenieur die al onze podia bouwt.’

Samen met een realitysoap bij de Tros en de succesvolle verkoop van cd’s en dvd’s, zorgde de World Stadium Tour met het Sissi-decor ervoor dat André Rieu, die in 1994 doorbrak met de Second Waltz, nog populairder werd dan hij al was. Inmiddels mag de violist zich zelfs de best verkopende mannelijke artiest van 2009 noemen. Alleen vrouwelijke megasterren als Madonna, Britney Spears en Tina Turner raakten in de eerste helft van 2009 meer concertkaarten kwijt dan Maastrichts trots.

Tijdens een gesprek met Pierre Rieu in het kasteel van zijn ouders, met uitzicht over de Maas, komt de best verkopende artiest zelf even langs, op weg naar zijn privéleraar Portugees. ‘Ha pa’, zegt Pierre, die nu nog in het kasteel woont maar straks verhuist naar een woning ernaast. Pa knijpt even in de schouders van zijn zoon, die momenteel ook Portugees leert. Als ze straks op promotour naar Brazilië gaan, is het wel zo aardig wat woordjes in de nationale taal te kunnen spreken.

Je was negentien toen je in het bedrijf van je vader begon. Op je eerste werkdag had je veertig man onder je. Mensen die jou het vak hadden geleerd.

‘Ja , ik werd opeens hun leider. Het moeilijkste was te bewijzen dat ik het kon. Of dat zo was, moest ik zelf ook nog ontdekken.’

Hoe werd er op je komst gereageerd?

‘Ik had al een tijdje meegelopen bij de techniek, hielp opbouwen en afbreken bij optredens. Ze hebben me heel goed op weg geholpen. Maar ik heb ook keiharde lessen gehad. Als ik nu terugkijk, was ik nog een groen blaadje. Je bent veel onderweg met een leuke club waar je een warm gevoel bij krijgt. Ik dacht: wat fantastisch, ik heb er allemaal vrienden bij. Totdat ik een keer na een telefoongesprek een collega hoorde praten toen hij dacht dat ik al had opgehangen.

‘Ik hoorde iets van ‘snotjong , of ‘zoontje van’… Vrienden heb je thuis, wist ik toen, net als familie. Ik ben naar mijn ouders gegaan. Dacht: potverdikkie. Kijk, ‘het zoontje van’ zal ik natuurlijk altijd blijven. Maar inmiddels heb ik bewezen dat ik het kan. Je moet het mijn medewerkers vragen, maar ik denk dat ze er blij mee zijn hoe het nu functioneert. We doen alles in overleg, ik ben absoluut niet van het commanderen.’

Het harmoniemodel kreeg hij mee in zijn opvoeding. Pi, zoals hij door bekenden wordt genoemd, hoopt zijn kinderen net zo’n jeugd te kunnen geven als die van hem en zijn twee jaar oudere broer Marc. ‘We hebben het altijd gezellig gehad en kregen zelden straf. Als er wat was, werd er gevraagd: wat vind je er zelf van?’ Opa André senior was dirigent, vader André doorliep het conservatorium en speelde in het Limburgs Symfonie Orkest.

NOORDPOOL

Het Johan Strauss Orkest wil in de toekomst naar de Noordpool afreizen, om daar een concert voor verschillende nationaliteiten te geven: ‘Een koppel Chinezen, Australiërs, Brazilianen.’ Een soort ark van Noach? ‘Nee, meer om een ‘wereldidee’ te creëren. We willen in eerste instantie aandacht vragen voor het milieu. Daarnaast willen we er nummers opnemen voor de nieuwe dvd, om de schoonheid van de Noordpool te tonen.’

Wel moeten eerst alle milieuorganisaties achter het idee staan. Rieu: ‘Is de Noordpool er niet bij gebaat dat we komen, dan doen we het niet.’

Moeder Marjorie was lerares Duits. Tegenwoordig heeft ze een belangrijke rol in André Rieu Productions. ‘Zij verzorgt alle concertprogramma’s, samen met pa. Ook schrijft ze de teksten die hij op het podium zegt. ‘Ze toetsen alles aan elkaar.’

De eerste viool die Pierre kreeg, sloeg hij kapot op het hoofd van zijn broertje. De trompet die later kwam, overleefde. ‘Laatst heb ik in Japan voor het eerst meegespeeld met een show. Weliswaar zonder microfoon, want ik ben nog lang niet goed genoeg. Maar ik was superzenuwachtig. Zou ik er naast gaan, dan hoor je dat toch in de microfoon van mijn buurman.’ Broer Marc komt graag naar concerten kijken, maar heeft verder ‘nul met het bedrijf’. Hij schildert landschappen en is volgens Pierre ‘een heel lieve jongen, die een stukje boven de grond zweeft’. ‘Hij zou hier voor geen goud willen werken. Van een beetje druk wordt hij al zenuwachtig.’

Zelf wilde jij eigenlijk advocaat worden.

‘Ja, het leek me dankbaar werk om te zorgen dat het recht zegeviert. Mijn vader had een indrukwekkende jurist in dienst, voor portretrecht en dergelijke. Mocht hij in een winkel een product niet ruilen, dan kon hij roepen ‘dan verklaar ik deze zaak tot failliet’. Later kom je erachter dat zo’n uitspraak klinkklare onzin is, maar mijn interesse was gewekt.’

Toch brak je die studie al snel af.

‘Na vijf weken. Ik was me al langer in het bedrijf aan het oriënteren. Toen vroegen mijn ouders: zou je het geen chique werk vinden om die technische club aan te sturen? Nou, ja, dat leek me fantastisch.’

Hoe was het voor jou om je vader als baas te hebben?

‘In het begin was het wel even moeilijk. Opeens krijg je opdrachten van je vader. Bij het eerste concert wat ik mede had opgezet, liep hij de hal binnen en vroeg hij: waarom is dit nog niet klaar? Waarom ligt dat er nog? Terwijl we nog twee uur hadden voor de soundcheck. Dat ging zes weken zo door. Toen heb ik hem duidelijk gemaakt dat ik ermee zou stoppen als hij zo zou doorgaan. Hij kon toch ook binnenkomen met: het ziet er goed uit, mooi, en dat komt nog wel klaar hè? C’est le ton qui fait la musique. Hij zei: je hebt helemaal gelijk.’

Je vader is veeleisend.

‘Ik zou eerder zeggen: een perfectionist. Dat is wat anders. Als je gevraagd wordt iets te doen en je doet het met volledige inzet, dan moet het goed zijn. Anders zit je op de verkeerde plaats.’

Wilde jij altijd al in het bedrijf van je ouders werken?

‘Ja, ook toen ik nog advocaat wilde worden. Als je ooit een concert hebt meegemaakt, begrijp je waarom. Die mensen worden vrolijk, emotioneel, zijn dankbaar. Daar medeverantwoordelijk voor zijn, maakt me ontzettend trots. Wat daar op het podium gebeurt, is oprecht. Als je je emoties durft toe te laten, heb je bij ons een prachtige avond.’

Pierres taak als productiemanager was voornamelijk het uitsluiten van zoveel mogelijk problemen. Hij piekert veel: blijft het wel droog tijdens een openluchtconcert? Werken de technici volgens de veiligheidsmaatregelen? Doet iedereen wat hij moet doen? Bij de kick-off van de World Stadium Tour eind 2007, had hij, samen met zo’n zevenhonderd man, vijf dagen nodig om alles op te bouwen. Toen ging er iets mis. De organisatie die Pierre had ingehuurd voor de stroomvoorziening, sloot de reservestroom verkeerd aan. Twaalf uur voor de voorstelling – 35 duizend man publiek – viel alle stroom uit.

‘Een menselijke fout. Ik dacht: laat ze het maar oplossen. Maar er gebeurde niets. Uiteindelijk hebben wij zelf een noodaggregaat van het vliegveld weggehaald. Pas twintig minuten voor de show ging de stroom weer aan.’

Wat doet zoiets met je?

‘Dat is niet leuk, echt niet leuk. Je staat vervolgens tijdens de voorstelling alleen maar naar het licht te kijken: gaat het uit?’

Eenmaal thuis, bijna twee jaar geleden, toen hem een week vakantie wachtte, bleek het incident een ‘grove druppel’ na een lange tijd veel te hard werken. ‘Ik zat op de bank en dacht: pffrrt. Ik had nergens meer zin in. Zo zit ik niet in elkaar. Ik dacht: potverdikkie, hier is iets aan de hand.’ Overspannen. ‘Ik heb moeten accepteren dat ook mij iets te veel kan zijn. Ik zei altijd: alles gaat, alles kan, laat mij het maar doen. Was dus toch iets te veel.’

ITUNES

Pierre Rieus muzieksmaak is divers. Naast de muziek van zijn vader luistert hij graag naar de violist Itzhak Perlman en de trompettiste Alison Balsem. Een snelle blik door zijn iTunes-bibliotheek toont verder Abba, Acda en de Munnik en Madonna. ‘Ook vind ik Italiaanse nummers leuk en hou ik van het radiostation 100% NL.’

Heb je er iets van geleerd?

‘Delegeren, dat is één van de voornaamste dingen. Toen ik hier als negentienjarige kwam, durfde ik niemand iets te vragen. Maar met die wereldtour kon ik echt niet meer alles zelf doen. Ik leerde ook dat het niet nodig is om er elke dag te zijn. Loslaten. Ik heb goede therapie gehad. Het eerste wat ik daar zei, was: ik hoop dat ik snel weer de oude ben. Mijn therapeut zei: nou, dat hoop ik niet. Nog steeds kan ik bij hem terecht. In het begin schaamde ik me er nog voor, alsof ik gek was geworden ofzo. Helemaal niet, ik heb gewoon hulp nodig.’

Hoe reageerden je ouders?

‘Zij vonden het verschrikkelijk. Mijn vader voelde zich verantwoordelijk, hij had het idee dat hij te veel van me had gevraagd. Dat heb ik hem uit zijn hoofd gepraat. Hij heeft er gebruik van gemaakt dat ik zoveel op me nam, maar geen misbruik. Toen hij het hoorde, verbood hij iedereen uit het bedrijf contact met me op te nemen. Toen ik toch een keer de naam van een leverancier in mijn telefoon zag staan, kwamen direct alle werkzaamheden die met die man te maken hadden voorbij. Als een vliegwiel dat hard wordt aangezwengeld. Ik kreeg er hartkloppingen van.’

Lukt het je nu je grenzen aan te geven?

‘Ik ben me bewust van de alarmbellen: nachtmerries, slecht slapen. Ik moet de stap nog maken om dan meteen actie te ondernemen.’

De World Stadium Tour had ook een positieve uitwerking op Pierre: na het immense project had hij eindelijk het gevoel dat hij zich had bewezen, ook tegenover zichzelf. Zeven jaar nadat hij was begonnen.

Wat voor verandering heb jij in het bedrijf gebracht?

‘Het bedrijf is een grote familie. Ik denk dat ik daar een belangrijk aandeel in heb gehad. Sinds ik bij de productie sta, kent André de hele crew van naam. Voor hem is dat makkelijker en de jongens vinden het prachtig.’

Je schijnt goed te zijn in sfeer maken.

‘Je moet de mensen op de been houden. Bij ons draait het om saamhorigheid, elkaar helpen. Sfeer is zo belangrijk, vooral als je veel met elkaar onderweg bent. Ik weet ook dat pa en ma het fijn vinden als ik bij een bespreking zit, want ik maak nog wel eens wat flauwekul. Deze week zaten we naar de nieuwe dvd te kijken van de opnamen in Maastricht. Iemand van de Duitse zender ZDF keek mee. Pa had er dag en nacht aan gewerkt. Hij zei ergens: dit is een prachtig stuk. Dan zeg ik, waar iedereen bij is: ja, alleen jammer dat er een viool doorheen zit. Da’s mijn zoon weer, zegt pa dan. Daar moeten ze hard om lachen. Het zijn domme grapjes, maar goed, verder zegt niemand dat soort dingen. Dat is het grootste voordeel van onze samenwerking. We voelen elkaar goed aan en ik kan dingen tegen hem zeggen die niemand anders zegt.’

Legt het geen extra druk op je om voor je ouders te werken?

‘Het komt misschien wat dichterbij dan in een ander bedrijf, ook bij fouten. Ik ben een keer een concerthal vergeten af te zeggen, dat kostte 50 duizend euro. Ik zei tegen mijn vader: de komende twee jaar werk ik voor niks. Moest ik vertellen wat er aan de hand was. Erg stom, vond hij ook. Maar ik kreeg wel salaris.’

Op je bruiloft vorig jaar moest je vader huilen, hij was bang om je kwijt te raken.

‘Ja, dat zei hij: ik heb het gevoel dat ik je verlies. Ik zei: nou moet je ophouden grapjas, ik ga hierna weer vijf weken met je op tournee. Maar ik kan me wel voorstellen dat het zo voelt, dat het lijkt of iemand anders voor je kind gaat zorgen.’

Het was niet omdat hij bang was dat je misschien ook ander werk zou gaan zoeken?

‘Nee, zeker niet. Hij vraagt wel eens: heb je er nog zin in? Dat is uit een soort beleefdheid, want hij weet dat ik er nog zin in heb. Ik zeg dan ja. Hij: mooi, want ik zou niet weten wat ik zonder je moet. Wees maar niet bang, zeg ik dan. Voor mij vormt het geen extra druk dat hij me nodig heeft. Het is een vorm van waardering. Het maakt je sterker.’

Inmiddels ben je vicepresident. Je hebt nog steeds de verantwoordelijkheid over het technische team, maar je hebt ook nieuwe taken.

‘Ja, we zijn gegroeid. Op de productionele kant hebben we nu heel goede mensen zitten die onderweg van alles regelen. Nu ik kinderen krijg (Pierre en zijn vrouw verwachten in november een tweeling, red.), kan ik daardoor ook vaker thuis zijn. Ik houd me nu vooral bezig met het aanboren van nieuwe markten. Sinds kort werken we bijvoorbeeld samen met reisorganisaties, die onze naam aan een reisarrangement willen verbinden. Vorige maand zijn er weer heel veel mensen naar Maastricht gekomen. Onder meer vanuit Afrika, Australië en Brazilië.’

TANKS SPAREN

Pierre Rieu groeide op met oorlogsverhalen. ‘De vader van mijn moeder was Duitser en Jood. Hij is uit Berlijn gevlucht naar Maastricht en leerde hier zijn vrouw kennen.’ Op zijn vijftiende werd Pierre gids in het voormalig Belgisch militair verdedigingsfort Eben- Emael, ten zuiden van Maastricht.

Toen hij een vriend leerde kennen die hem meer leerde over oorlogsvoertuigen, begonnen ze samen te verzamelen. ‘Inmiddels hebben we meer dan 45 voertuigen in een loods staan. Tanks en trucks van geallieerden. En verder uniformen, radioapparatuur.’ Momenteel kijken de twee uit naar een geschikte locatie voor een museum.

Je bent ooit mede aangenomen omdat je vader slechte ervaringen had met managers, die een groot deel van de omzet voor zichzelf hielden. Er gaat veel geld door je handen.

‘Ja, ik geef geld uit van iemand anders, daar krijg ik het nog wel eens warm van. Maar als het moet kan ik natuurlijk altijd terugvallen op het directiekantoor en op mijn ouders. Pa kan veel beter met geld gooien dan ik. Het is zijn geld, hij heeft ervoor gewerkt.’

Hoe heb je met zoveel geld leren omgaan? Je hebt geen economische opleiding.

‘Nee, in rekenen ben ik altijd heel slecht geweest. Wiskunde was het ergst. Gelukkig hoef ik geen formules op mijn werk los te laten, het zijn simpele rekensommen.’

Je bedoelt: er is een budget en daar gaat wat van af.

‘Nou, eigenlijk werken we nooit met budgetten. Het is meer dat mijn vader zegt: dit wil ik. En dan gaan we dat realiseren.’